حکایت شمارهٔ ۱۰

برداشت: یکی از شاعران به نزد امیر دزدان رفت و شعری برای او خواند. امیر دستور داد که لباس او را بگیرند و او را از روستا بیرون کنند. شاعر بی‌پوشش و در سرمای سوزان به راه رفت. تعدادی سگ به دنبالش افتاده بودند. او خواست سنگی بردارد تا سگ‌ها را دور کند، اما زمین یخ زده بود و نتوانست. او گفت: "این چه بی‌شرمانه است که سگ‌ها آزادند و سنگ‌ها بسته!" امیر این صحنه را از دور دید و خندید. سپس گفت: "ای حکیم! چیزی از من بخواه." او پاسخ داد: "تنها لباس خود را می‌خواهم، اگر لطف کنید."

برداشت: از دَهِش و عطای تو به کوچ کردن و از تو جدا گشتن خشنودیم.

برداشت: انسان از مردم چشمِ احسان دارد، ولی من از تو انتظار نیکی ندارم، بدی مکن.

برداشت: معنی «قبا پوستین»: جامه‌ای که بر آن پوستینی دوخته شده باشد.