یکی را از حکما شنیدم که میگفت: هرگز کسی به جهلِ خویش اقرار نکرده است مگر آن کس که چون دیگری در سخن باشد، هم چنان ناتمام گفته، سخن آغاز کند.
دربارهٔ این سروده
حکیمی گفته است که هیچکس به نادانی خود اعتراف نمیکند، جز زمانی که دیگری در حال صحبت باشد و او ناخواسته سخن را ناتمام شروع کند. بنابراین، باید سخن را به صورت متمرکز و متین مطرح کرد و از قطع کردن یا شروع دوباره سخن پرهیز کرد. خداوند نیز قبل از صحبت کردن باید در نظر بگیرد که آیا سکوت بهتر است یا نه.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
سخن را سر است اى خردمند و بُن
میاور سخن در میانِ سخُن
خداوندِ تدبیر و فرهنگ و هوش
نگوید سخن، تا نبیند خموش