حکایت شمارهٔ ۱

برداشت: به یکی از رفیقان گفتم: از سخن باز ایستادنم در بیشتر وقتها بدان سبب پذیرد و گزیدهٔ خاطر آمده است که در کلام، زشت و زیبا بر زبان می‌رود و چشمِ بداندیشان جز بر نقایص گوینده نمی‌افتد. دوست به پاسخ داد که آن خوشتر که چشمِ دشمن یکباره کور باشد تا دیده نتواند گشود.

برداشت: دشمنی‌پیشه، بر نیکمردی نگذرد جز آنکه وی را عیب کند که دروغگویی متکبّر است.

برداشت: فضیلت و کمال از نظرگاهِ دشمنی بزرگترین کاستی و نقص باشد، سعدی چون گل همه لطف و صفاست ولی در دیدهٔ خصمانِ کوردل چون خارِ خلنده است.

برداشت: پرتوِ جهانتابِ آفتاب، در دیدهٔ‌ شپّرهٔ (خفاش) حقیر ناخوش و نادلپسند آید.