حکایت شمارهٔ ۲۵

برداشت: نادانی فربه را دیدم، جامه‌ای گرانبها پوشیده و بر اسبی عَرَبی سوار و دَستاری از کتانِ نازکِ مصری بر سر نهاده.

برداشت: شخصی گفت: ای سعدی! این حریرِ نگارین را بر این جانورِ نادان چگونه یافتی؟

برداشت: خری است که شبیه مردم شده استِ گوساله هیکلی که صدایش مانند گاو است.

برداشت: یک اثر زیبا به مراتب ارزشمندتر از هزار لباس نفیس است.

برداشت: این جانورِ آدمی‌روی را نتوان مردمِ آدمی‌خوی دانست، که جز به جامه و عمّامه و صورت شبیه مردم نیست؛

برداشت: در رَخْت و پَخْت و دارایی وی جستجو کن، همه را حرام خواهی یافت جز خونَش که گویی ریختن آن رواست.