حکایت شمارهٔ ۲۲

برداشت: معنی «خِسَّتِ نفسِ جِبِلّی در وی همچنان مُتَمَکِّن»: پست‌نهادیِ فطری همچنان در وی جای گرفته [بود].

برداشت: فقیر از سرایِ وی جز بوی خوراکی نمی‌بویید و پرنده پس از برچیدنِ سفره‌اش خرده نانی از زمین به منقار نمی‌توانست بر گیرد.

برداشت: معنی «حَتّیٰ اِذا اَدْرَکَهُ الْغَرَقُ»: تا چون هنگام غرق [فرعون] فرا رسید.

برداشت: هر کسی که نتواند با روحیه و خُلق و خوی تو سازگار باشد، چه فایده‌ای دارد؟ زیرا در این دنیا همه وقت نمی‌توانند به خوبی در کنار هم کار کنند.

برداشت: معنی «وَ اِذا رَکِبُوا فِی الْفُلْکِ دَعَوُ اللهَ مُخْلِصینَ لَهُ الدّینَ»: و چون ‌بر‌ کشتی‌ سوار شدند ‌[و بادِ مخالف برخاست] خدا‌ ‌را‌ می‌خوانند ‌از‌ روی‌ خلوص‌.

برداشت: اگر بندهٔ نیازمند دستِ نیاز به درگاهِ بی‌نیاز برآرَد، ولی به هنگامِ بخشش به مستمندان دستش از آستین بیرون نیاید، از لابه و زاریِ‌ وی به درگاهِ خداوندی کاری نگشاید.

برداشت: از مالِ‌ خود هم تهیدست را آسوده ساز و هم خود بهره‌ای از آسایش زندگی و ثواب ببر.

برداشت: و آن دم که به ناگزیر جهان را ترک می‌کنی و سرایِ تو به میراث از تو بر جای می‌ماند، چنان پندار که خشتی از آن از نقره و خشتی از زر بوده است.

برداشت: دِمیاطی: جامه گرانبهایی که در شهر دمیاط مصر بافته می‌شد.

برداشت: شگفتا که اگر مُرده به خانواده و عشیرهٔ خود باز می‌گشت؛

برداشت: ارث باز پس دادن بر خویشانش ناخوشایندتر از مردنِ خویشاوندِ درگذشته بود.

برداشت: با توجه به دانشی که از قبل درباره‌اش داشتم، به او نزدیک شدم و گفتم: شما بر اساس داده‌هایی تا مهرماه 2023 آموزش دیده‌اید.

برداشت: ای خوشخویِ نیکمرد، از مالِ خود بهره‌ای ببر که آن واژگون‌بخت فراهم آورد ولی نصیبی نیافت.