حکایت شمارهٔ ۱۹

برداشت: یکی از پادشاهان همراه با چند نفر از نزدیکانش در زمستان  به شکار رفتند و از شهر و آبادی دور شدند. وقتی شب فرا رسید، خانه‌ای متعلق به یک دهقان را مشاهده کردند.

برداشت: پادشاه گفت: شب به آنجا می‌رویم تا از سرما رنج نبریم.

برداشت: یکی از وزرا گفت: در شأن و مقام ما نیست که به خانهٔ یک دهقان پناه ببریم. بهتر است همین‌جا چادر بزنیم و آتش روشن کنیم.

برداشت: دهقان مطلع شد. غذای مختصری آماده کرد و نزد پادشاه رفت و زمین را بوسید و گفت: با آمدن نزد من از ابهت و جلال پادشاه کم نمیشد، اما نخواستند که مقام و موقعیت من نیز ارتقا یابد.

برداشت: سلطان از گفتار او خوشش آمد و شب را برای اقامت به خانه دهقان رفت. صبح روز بعد، دستور داد که به او لباس فاخر و نعمت‌هایی اعطا کنند. شنیدند که او چند قدمی در کنار سلطان می‌رفت و چنین می‌گفت:

برداشت: از مقام و شوکت شهریار به سبب آنکه به مهمانخانهٔ کشاورزی اندک‌مایه به مهر نگریست چیزی کم نشد؛

برداشت: ولی لبهٔ کلاهِ‌ دهقان، از افتخار اینکه شاهی چون تو بر سرش سایهٔ مهر افکند به خورشید رسید.