حکایتِ شمارهٔ ۱۱

برداشت: برای یک درویش مشکلی پیش آمد.

برداشت: یکی به او گفت‌: فلان‌کس ثروت و مال فراوانی دارد، اگر باخبر شود که تو به‌کمک نیاز داری بی‌شک در رفع نیاز تو درنگ نخواهد کرد.

برداشت: درویش گفت‌: من او را نمی‌شناسم.

برداشت: آن شخص گفت‌: تو را راهنمایی می‌کنم. (او را به‌تو نشان می‌دهم)

برداشت: دستش را گرفت و او را تا درب منزل آن شخص برد.

برداشت: کسی را دید لب فرو آویخته و چهره در هَم کشیده و ترش‌روی نشسته.

برداشت: بازگشت و هیچ حرفی نزد.

برداشت: یکی از او پرسید‌: چه کردی؟

برداشت: گفت: با دیدارِ ناخوشِ وی از دَهِشِ او چشم پوشیدم و در گذشتم.

برداشت: عرض حاجت پیشِ عبوس مکن که از گرفتگی چهره و تندخویی ویْ جانَت به لب رسد؛

برداشت: اگر روزی اندوهِ خاطر می‌خواهی بگویی، با کسی بگو که از دیدارِ چهرهٔ گشاده‌اش در لحظهْ آسایش یابی.