حکایتِ شمارهٔ ۱۰

برداشت: یکی از دانشمندان نانخور بسیار داشت و درآمد اندک. به یکی از مهتران که به او ارادت داشت حال بگفت. مهتر از چشم‌داشتِ وی روی ترش کرد و عرضِ حاجت از دانشمند به دیده‌اش ناپسند آمد.

برداشت: ناخوش و ترش‌رخساره از ناسازگاریِ‌ بخت، به نزدِ یارِ گرامی مرو که زندگیِ خوشِ وی را هم ناخوشایند سازی؛

برداشت: چون به عرضِ‌ نیاز روی آوری خوشرو و متبسّم باش که کار گشاده‌رو هیچگاه فرو بسته نماند.

برداشت: گفته‌اند که در کار او کمی تغییراتی ایجاد کردند و برخی از عشق و ارادت‌ها کم شد. دانشمند وقتی بعد از چند روز دوستی که قرار بود برقرار باشد، آن را نیافت، اظهار کرد:

برداشت: ناگوارترین خوردنی‌ها خورشی است که به خواری و زاری به دست آید (خواری آن را به دست آورد)، دیگ بر بار گذاشته می‌شود ولی مرتبه و مقام آدمی پست می‌گردد.

برداشت: نانْخورشم زیاد و عزّتم کم شد؛ تنگدستی و بی‌سامانی به از خواریِ درخواست کردن است.