حکایتِ شمارهٔ ۹

برداشت: جوانمرد و پهلوانی بود که در جنگ با تاتار‌ها زخمی شدید و خطرناک به‌او رسیده بود.

برداشت: یکی به او گفت‌: فلان بازرگان نوش‌دارو دارد، اگر از او بخواهی، حتما به‌تو کمک می‌کند.

برداشت: گفته‌شده که آن بازرگان در آن ناحیه به خسیسی و بخل معروف بود.

برداشت: اگر قرصِ آفتاب بجای گردهٔ نان در سفرهٔ وی بود، تا رستخیز دیگر کسی روز تابان به چشم نمی‌دید.

برداشت: جوانمرد گفت‌: اگر دارو از او بخواهم یا می‌دهد یا نمی‌دهد و اگر بدهد یا مرا درمان می‌کند و یا فایده‌ای ندارد؛ اما خواهش از او زهر کُشنده است.

برداشت: هرچه از فرومایگان به منّت و خواری طلبیدی (طلب کنی)، پیکرِ فربه و روانِ آدمی نَزار کردی(می‌کند).

برداشت: و دانایان گفته‌اند: آبِ زندگی (بقا) اگر به مَثَل به بهایِ آبرو و شرف دهند، حکیم نخرد. زیرا از بیماری و درد، جان سپردن خوشتر است تا در خواری و ننگ زیستن.

برداشت: اگر حنظل تلخ از دست آدم سخاوتمند و خوش‌اخلاق بخوری‌، گواراتر از شیرینی از دست آدم خسیس و بدخوست. (حنظل: میوه‌ای است شبیه هندوانه و بسیار تلخ)