حکایت شمارهٔ ۷

برداشت: حکیمی و دانایی پسر خود را به فواید کم‌خوری نصیحت‌می‌کرد و اینکه پرخوری آدمی را مریض می‌کند.

برداشت: پسر گفت‌: ای پدر، گرسنگی مردم را می‌کُشد، مگر نشنیده‌ای که دانایان گفته‌اند به سیری مردن بهتر است از آن‌که آدمی زنده باشد و گرسنه؟

برداشت: پدر به او گفت‌: میانه‌روی کن؛ «بخورید و بیاشامید و زیاده‌روی مکنید!» (بخشی‌است از آیه ۳۱ از سوره اعراف)

برداشت: نه بدان  اندازه بخور که خوراک از دهانت برون ریزد و نه آن قدر هم کم بخور که از سستی و ناتوانی جانت به لب رسد.

برداشت: اگرچه خوشی و شادیِ جانِ حیوانی به خورش است، چون خوردنی از اندازه افزونتر باشد مایهٔ درد و بیماری گردد.

برداشت: اگر گُل‌قند (معجونی از گُل و شکر که مقوی است) بیش از اندازه و طاقتِ مزاج خوری ضرر رساند و اگر خشکاری (نانِ بی خورش) دیر دیر خوری در کامِ‌ تو چون گل‌قند نماید و سودمند باشد.

برداشت: از مریضی پرسیدند: دلت چه می‌خواهد و میل به‌خوردن چه داری؟

برداشت: گفت‌: آرزو دارم، دلم چیزی نخواهد. (یعنی آن بیمار فهمیده‌بود که پرخوری او را دچار درد و بیماری کرده است)

برداشت: وقتی که معده بیمار شد و شکم‌درد پدیدار گشت؛ هرچند اسباب و غذاهای گوناگون، آماده و مهیا باشد، سودی ندارد و آدمی از لذت آنها برخوردار نمی‌شود.