حکایت شمارهٔ ۶

برداشت: دو درویش از خراسان تصمیم به سفر کردند و در طول راه، با هم صحبت می‌کردند. یکی از آن‌ها ضعیف بود و تنها هر دو شب یک بار افطار می‌کرد، در حالی که دیگری قوی‌تر بود و روزی سه بار غذا می‌خورد.

برداشت: سپس در دروازه یک شهر به اتهام جاسوسی دستگیر شدند. هر دو را به خانه‌ای بردند و در آنجا در را با گل مسدود کردند.

برداشت: پس از گذشت دو هفته مشخص شد که آن‌ها بی‌گناه هستند. در را باز کردند و متوجه شدند که فرد قوی مرده و فرد ضعیف جان سالم به در برده است.

برداشت: مردم در حیرت و شگفتی باقی ماندند.

برداشت: یک حکیم گفت: برعکس این موضوع عجیب بود، آن یک نفر به شدت در فقر قرار داشت و نتوانست فشار کمبود را تحمل کند و به سختی از بین رفت. اما این فرد دیگر خود را کنترل کرد و به همین دلیل بر طبق عادت خود صبر کرد و سالم ماند.

برداشت: چون قناعت و کم‌خواری خوی و سرشت کسی گردد، هر دشواری که بر وی روی کند آسان شمارد؛

برداشت: ولی اگر به هنگامِ توانگری تن‌آسانی کند، چون زندگی بر وی سخت گیرد از محنت و رنج جان سپارد.