حکایت شمارهٔ ۴

برداشت: یکی از پادشاهان عجم، پزشکی ماهر را به خدمت پیامبر اسلام، حضرت محمد (ص)، فرستاد.

برداشت: سالی در سرزمین عرب بود و هیچ‌کس تجربه‌ای نزد او نیاورد و از او درمانی نخواست.

برداشت: به پیش پیامبر رفت و شکایت کرد که: مرا برای درمان دوستانت فرستاده‌اند، اما در این مدت کسی به من توجه نکرده و کاری که باید برای من انجام شود، به جای نیاورده‌اند.

برداشت: پیامبر، علیه‌السلام، فرمود: این گروه، راه و روشی دارند که تا زمانی که احساس گرسنگی نکنند، غذا نمی‌خورند و زمانی که کمی اشتها دارند، از خوردن دست می‌کشند.

برداشت: حکیم گفت: این دلیل سلامتی است.

برداشت: زمین را بوسید و رفت.

برداشت: انسان فرزانه و دانا آنگاه لب به سخن می‌گشاید یا دست به گرفتنِ لقمه دراز می‌کند...

برداشت: که بداند از خاموشی وی تباهی در کار پدید می‌آید یا از نخوردن جانش به لب می‌رسد؛

برداشت: ناگزیر کلامِ وی عین دانش و غذا خوردنش مایهٔ سلامتِ تن است.