حکایت شمارهٔ ۲

برداشت: در مصر دو امیرزاده زندگی می‌کردند، یکی به علم‌ آموزی پرداخت و دیگری به جمع کردن ثروت. در نهایت، نفر اول به عنوان دانشمند بزرگ عصرش شناخته شد و نفر دوم به مقام والایی در مصر رسید.

برداشت: این ثروتمند به فقیه با نگاه تحقیرآمیز نگریست و گفت: من به مقام سلطنت دست یافته‌ام و او همچنان در فقر و تنگدستی باقی مانده است.

برداشت: گفت: ای برادر! من سپاسِ عطایای آفریدگار -که نام وی گرامی باد- به یقین باید بیشتر بگزارم، زیرا ارثِ انبیای الهی یعنی دانش،‌ بهرهٔ من شد و تو مرده‌ریگِ فرعون و هامان (وزیر فرعون) یعنی پادشاهی و فرمانروایی یافتی.

برداشت: من آن مورچهٔ ناتوانم که لگدکوبِ این و آن شَوَم، زنبور نیستم که از دستِ نیشم ناله و فریاد کنند.

برداشت: من از عهدهٔ شُکرِ این عطیّه ایزدی، ناتوانی بر مردم‌آزاری، هرگز بر نتوانم آمد.