حکایت شمارهٔ ۴۳

برداشت: از فردی بزرگ پرسیدم درباره سیرت برادران صفا. او گفت: حداقل چیزی که باید در نظر داشته باشی این است که باید به منافع دوستانت اهمیت بدهی و آن‌ها را در اولویت قرار دهی. حکما نیز گفته‌اند: برادری که در فکر خودش باشد، نه برادر است و نه نسبت به کسی خویشاوندی دارد.

برداشت: اگر کسی در سفر با تو شتاب کند، یعنی نمی‌توان او را همراه واقعی خود دانست. دل خود را به کسی نسپار که به تو علاقه‌مند نیست.

برداشت: اگر کسی دیانت و تقوای لازم را نداشته باشد، بهتر است که از خویشاوندی و ارتباط نزدیک با او پرهیز کنیم، حتی اگر در ظاهر رابطه خوبی داشته باشد.

برداشت: به یاد دارم که مدعی در این بیت به سخنان من اعتراض کرده و گفته بود: خداوند در کتاب مقدس فرمودند که از قطع روابط خانوادگی نهی کرده‌اند و همچنین بر دوستانی که خویشاوند هستند تأکید کرده‌اند، و آنچه تو گفتی با این مطلب تضاد دارد. من پاسخ دادم: اشتباه می‌کنی، زیرا آنچه گفتم با قرآن همخوانی دارد.

برداشت: اگر آن دو (والدین) سعی کنند که تو را وادار کنند تا چیزی را شریک من قرار دهی که تو به آن علم نداری، از آن‌ها اطاعت نکن.

برداشت: هزاران دوست که از خدا دور هستند، ارزش یک نفر را دارند که با خدا آشنا و نزدیک باشد.