حکایت شمارهٔ ۳۳

برداشت: زاهدی بود (که از مردم دوری کرده) و در بیشه زندگی می‌کرد و از برگ درختان می‌خورد.

برداشت: پادشاهی به رسم زیارت به دیدار او رفت و گفت‌: «اگر صلاح بدانی به شهر بیا و برای تو سرایی بسازم که بهتر بتوانی به عبادت بپردازی و مردم هم از برکت دعاهای شما بهرمند شوند و به درستی اعمال شما راهنمایی شوند.

برداشت: زاهد این سخن را قبول نکرد و نپذیرفت.

برداشت: یکی از وزیران گفت به پاس تقاضای پادشاه هم که شده چند روزی به شهر بیا، آنگاه اگر بر دامن پاک وقتِ آن یار عزیز، از همنشینی با بیگانگان، تیرگیِ غباری نشیند، گزینش و اختیار با شماست (یعنی می‌توانید به بیشه بازگردید)

برداشت: گفته‌اند که آن عابد به شهر آمد و کاخ مخصوص شاه را به او دادند؛ جایگاهی دل‌پذیر و روح‌نواز

برداشت: گل سرخِ این بستان‌سرا چون رخسارِ‌ نیکوان رنگ و بوی داشت و سنبلش چون گیسوی معشوقان در تاب بود،

برداشت: با آنکه هنوز از آسیبِ سرمایِ پیرزن (هفت روز از زمستان؛ سه روز آخر بهمن و چهار روز اول اسفند) کودکِ دایهٔ ابر(=سبزه و گیاه) شیر (استعاره از آب) ننوشیده و سر از مهد زمین بر نکرده بود.

برداشت: گلنار بر شاخه‌ها بود چنانکه گویی آتشی بر درختِ سبز آویخته باشد.

برداشت: ملک فورا دختری زیبا را به پیش فرستاد.

برداشت: مهرویی بود بس زیبا، فریبای پارسایان، فرشته‌روی و طاووس زیور

برداشت: که پس از دیدارِ وی در عالم خیال هم در دل عابدان نقشِ صبر و آرام ظاهر نمی‌گشت و روی نمی‌نمود.

برداشت: هم در پسِ‌ او غلامی نیکوروی، خوش‌اندام و موزون قامت [پیش فرستاد.]

برداشت: مردم در پیرامونش از تشنگی جان می‌سپردند و وی ساقی(=نوشگر) بود، می‌دید و آب نمی‌داد.

برداشت: چشم از دیدارش همچون مستسقی از آبِ گوارا سیر نمی‌شد.

برداشت: عابد شروع به خوردن غذاهای خوشمزه و پوشیدن لباس‌های نرم و راحت کرد؛ و از میوه‌ها و عطرها و شیرینی‌ها لذت برد و در زیبایی غلام و کنیز نگاه می‌کرد. دانایان گفته‌اند‌: زلف و زیبایی خوبان، زنجیر عقل آدمی است و دام مرغ زیرک.

برداشت: با آن‌همه حواس‌جمعی و زیرکی، دل و دینم را دادم؛ به راستی من آن مرغ زیرکم و تو همان دامی.

برداشت: باری سلطنتی که آسوده‌دلی و پرداختن به حقّ است رو به هنگامِ زوال و نیستی آورد.

برداشت: هرکه باشد چه دانای دین چه پیر مرشد و چه پیروِ مخلص چه گویندهٔ توانای روشندل،

برداشت: چون به این سرایِ پستِ فرومایه سر فرو آورد، ناگزیر گرفتار می‌گردد، چنانکه مگس در میان انگبین.

برداشت: حاکم دوباره تمایل پیدا کرد تا او را ببیند.

برداشت: دید که عابد تغییر کرده و رخ و چهره او سرخ و سپید گشته و چاق شده و بر بالش حریر تکیه زده است و غلامی پری‌پیکر او را با بادبزنی از پر طاووس باد می‌زند.

برداشت: ملک برای سلامتی حال زاهد خوشحال شد و درباره‌ی موضوعات مختلف صحبت کردند. ملک گفت: من در دنیا دو گروه، یکی علما و دیگری زاهدان را، دوست دارم. و در دنیا هیچ‌کس دیگری مانند آن‌ها نیست. و نزد من کسی جایگاه آنان را ندارد.

برداشت: وزیر ملک که انسان جهان‌دیده و فهمیده و فیلسوفی بود گفت: ای خدایگان، به حکم دوستی لازم است که به هر دو گروه نیکی کنی؛ به عالمان سیم و زر ببخش تا باز هم به کسب علم و آموختنِ دانش بپردازند و به زاهدان چیزی نبخش تا همچنان در زهد و پارسایی استوار باشند.

برداشت: بانویِ زیباچهرهٔ‌ پاک‌روی نیازی به زیور و زینت و نقش و نگار و انگشتر فیروزه ندارد، زیبایی‌اش او را بس است.

برداشت: درویشِ نکورفتارِ نیک‌خُلق نیز نیازی به پذیرایی شاهانه ندارد و اگر لقمه‌چینی نکند و بر خوانِ‌ خانقاه ننشیند و به قناعت بپردازد، خوش‌تر است.

برداشت: تا من مال و منالی دارم و باز هم مرا خواسته(مال) لازم می‌آید، سزد که مرا پارسا نشمارند.