حکایت شمارهٔ ۳۱

برداشت: از صحبت و معاشرت با دوستانی که در دمشق داشتم رنجش و ملامتی برایم پیش آمده بود؛ به سوی بیابان بیت‌المقدس روی نهادم و با حیوانات مأنوس شدم (یعنی شب و روز در بیابان بودم)

برداشت: تا اینکه اسیر فرنگیان شدم و مرا همراه جهودان در خندق (اطراف شهر) ترابلس به کار گِل مجبور کردند.

برداشت: یکی از سران و بزرگان شهر حلب‌، که با هم آشنا بودیم، از آنجا گذر کرد؛ مرا دید و شناخت و گفت: فلانی! این چه حالت و وضعیت است؟

برداشت: گفتم‌: چه بگویم!

برداشت: من از آدمیان به کوه و دشت گریختم زیرا از اشتغال به خدا نمی‌توانستم به آدمیان بپردازم.

برداشت: حالا خود حدس بزن که وضع من الان چگونه است که در طویله نامردمان باید به‌سر ببرم؟

برداشت: پای در زنجیر پیش دوستان بهتر است که با بیگانگان در گلستان و باغ.

برداشت: دلش بر حال من سوخت و با ده دینار مرا از اسارت آزاد کرد و با خود به حلب برد و در آنجا دختری را که داشت به عقد من در آورد به صد دینار (مهریه)

برداشت: مدتی گذشت؛ (آن زن)‌، بداخلاق و ستیزه‌گر و ناآرام بود؛ شروع به گستاخی و بد گفتن به من کرد و آرامش و آسایش را از من سلب کرد.

برداشت: اگر مرد خوشخو را زنی زشتخو باشد، خانه در همین جهان بر وی جهنّم است.

برداشت: پناه بر خدا از یارِ بد، پناه بر خدا از همسر ناسازگار! پروردگارا، ما را از درد و شکنجهٔ دوزخ نگاهدار!

برداشت: پس زبان نیش و طعنه را باز کرد و می‌گفت: تو همان نیستی که پدرم از اسارت فرنگیان آزاد کرد و با پول خرید؟

برداشت: گفتم‌: بله من همانم که پدرت با ده دینار از اسارت فرنگ آزاد کرد و با صد دینار به دست تو گرفتار کرد!

برداشت: شنید‌ه‌ام که آدم بزرگی، روزی گوسفندی را از چنگ و دهان گرگ رهانید.

برداشت: شب‌هنگام کارد بر گلوی گوسفند کشید، جانِ گوسفند به زبانِ حال از وی به فریاد آمد که:

برداشت: از چنگال گرگ مرا نجات دادی؛ اما عاقبت فهمیدم که گرگ (واقعی) خودت بودی.