حکایت شمارهٔ ۲۸

برداشت: یکی از پادشاهان که عمرش به پایان رسیده بود، هیچ جانشینی تعیین نکرد. او وصیت کرد که در نخستین صبح، هر کس که از در شهر وارد شود، تاج شاهی بر سر او بگذارند و حکومت را به او بسپارند.

برداشت: چنان پیش آمد که نخستین شخصی که به شهر درون آمد، دریوزه‌گری بود که تمام زندگانی به گدایی لقمهٔ نان فراهم کرده و وصله بر جامهٔ پارهٔ خود دوخته.

برداشت: معنی «تسلیمِ مَفاتیحِ قِلاع و خزاین بدو کردند» : کلیدهای دژها و گنج‌ها را به او سپردند.

برداشت: به طور کلی، سپاه و مردم با همدیگر متحد شدند و در برخی از مناطق، کنترل او از دست رفت.

برداشت: درویش از این ماجراها خیلی ناراحت و دلگیر بود تا اینکه یکی از دوستان قدیمش که به حال او شبیه بود، از سفری برگشت و او را در آن وضعیت دید.

برداشت: معنی«گُلت از خار بر آمد و خار از پای به در آمد»:به کنایه مراد آن است که روزگار دشواری‌ات به سر آمد و پس از تیره‌روزی نیکبختی نصیبت شد. معنی « اِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْراً»: همانا با دشواری آسانی است.

برداشت: گل همیشه در حال تغییر است؛ زمانی باز می‌شود و زمانی هم بر روی درختان میوه‌دار می‌شود. در برخی مواقع درختان بی‌برگ هستند و در مواقعی دیگر پر از برگ و میوه.

برداشت: گفت: ای دوست عزیز! مرا در این مصیبت به شکیب و صبر بخوان که جای مبارک باد گفتن نیست. آن زمان که مرا دیدار کردی اندیشهٔ یافتن یک قرص نان داشتم ولی امروز غم و اندوهِ یک عالَم دارم.

برداشت: اگر ما را مال و خواستهٔ دنیا نباشد رنجه‌خاطر و اندوهگینیم و اگر باشد به دوستیِ آن سخت گرفتار.

برداشت: دنیا پرده‌ای است که جهانِ معنی را از نظر می‌پوشد و دل را سخت مشوّش می‌دارد؛ زیرا هم مالداری و هم حفظِ آن خودْ غمِ دل است و هم تنگدستی و ناداری.

برداشت: اگر به حقیقت بی‌نیازی خواهی، جز درویشی و خرسندی که ثروتی بی خونِ دل است، مجوی.

برداشت: اگر توانگر دامن دامن زر نثار کند، هان تا چشم به کَرَم و احسان وی ندوزی،

برداشت: چه من از اولیای دین این سخن بارها شنیده‌ام که شکیباییِ درویش بر ناداری و تهیدستی از بخششِ توانگر بسی برتر و فاضل‌تر است.

برداشت: اگر بهرام‌شاه [پادشاه ساسانی] گورخری کباب کند و ببخشد، به پای ملخی که موری به نثارْ [نزد سلیمان] آورد نیرزد.