حکایت شمارهٔ ۲۷

برداشت: در سفر به حجاز، گروهی از جوانان با دل‌های پُر از احساس، همدم و همراه من بودند.

برداشت: بسا اوقات آهسته‌آهسته می‌خواندند و بیت‌هایی عارفانه بر زبان می‌آوردند و عبادتگاری در رهگذر ایشان بود که حالِ صوفیان را استوار نمی‌داشت و از سوزِ نهان‌شان آگاه نبود.

برداشت: تا اینکه به گروه بنی‌هلال رسیدیم؛ کودکی سیاه‌پوست از محله عربی بیرون آمد و آوازهایی خواند که توجه همگان را جلب کرد.

برداشت: اشتر عابد را دیدم که به حرکت رقص درآمد و سپس عابد را به زمین انداخت و رفت.

برداشت: گفتم: ای پیرِ عابد، آواز خوش در جانوری کارگر افتاد و حال تو را همانا دگرگون نمی‌کند.

برداشت: آیا آگاهی که مرغِ سحر به من چه گفت؟ بلبل گفت: گویی تو آدمیزاده نیستی که از شورِ مهر و محبّت غافلی!

برداشت: شتر از ترانهٔ مرد تازی در وجد و شادی آید؛ پس اگر تو را چاشنی عشق نیست، بدان که حیوانی ناراست طبع و کج سرشتی.

برداشت: هنگام وزش نسیم بر مَرغزار، شاخه‌های «بان» در برابرش به این سو و آن سو می‌گرایند نه سنگِ سخت.

برداشت: به یادِ خدا هرچه در جهانِ هستی است در شور و نواست، صاحبدلی این معنی را درمی‌یابد که گوشِ دلش شنوا باشد؛

برداشت: نه تنها بلبل در گل وی را به پاکی می‌ستاید بلکه هر تیغِ خاری، در به پاکی یاد کردنِ وی زبانی است.