حکایت شمارهٔ ۲۶

برداشت: به خاطر دارم شبی را که در کاروانی بودم و تا صبح را در کنار یک درختزار خوابیده بودم.

برداشت: شوریده‌ای که در آن سفر با ما بود، فریادی کشید و به سمت بیابان حرکت کرد و هیچ وقت آرامش پیدا نکرد.

برداشت: زمانی که صبح شد، از او پرسیدم: حالت چطور بود؟

برداشت: گفت: بلبل‌ها را دیدم که از درخت به ناله افتاده‌اند و کبک‌ها از کوه، و قورباغه‌ها در آب و حیوانات من از جنگل صدا می‌زنند؛

برداشت: به تفکّر دریافتم که ناجوانمردی است همهٔ آفریدگانْ خدای را به پاکی یاد کنند و من در اینحال بی‌خبر خفته باشم.

برداشت: دیشب به سحرگاه پرنده‌ای شور و فغان می‌کرد. نغمهٔ وی خرَد و شکیب و تاب و آگاهی از من بِرُبود و خروش از من برآمد.

برداشت: همانا یاری پاکدل خروش من را شنید؛

برداشت: گفت: به راستی نمی‌دانستم که فریاد مرغی تو را بدین‌گونه سرگشته سازد و از دست بِبَرَد.

برداشت: به پاسخ گفتم: در آیین مردمی روا نیست که پرنده‌ای خدای را به پاکی صفت کند و من آنگاه دم فرو بسته مانم.