حکایت شمارهٔ ۲۳

برداشت: عفو خداوندی پیشِ گم‌گشتهٔ بیابانِ گناهی، چراغ هدایت نهاد تا به مجمع حق‌پرستانِ صاحب‌دل درآمد.

برداشت: به مبارک‌قدمیِ درویشان و پاک‌دمی و خوش‌نفسیِ آنان خویِ زشت بگذاشت و بجای آن خُلقی ستوده یافت.

برداشت: خواهشِ نَفْس از خود رانده بود ولی بدگویان هنوز زبان به سرزنش وی می‌گشودند یعنی بر عادتِ نخستین است و بر پارسایی و عبادتش اعتماد نشاید.

برداشت: با پوزش و بازگشت می‌توان از عقوبت الهی رهایی یافت ولی از دستِ زبانِ مردم بداندیش رویِ نجات میسّر نیست و نتوان آسود.

برداشت: زبان‌ها طاقتِ تحمل یکدیگر را نداشتند و بابت این موضوع شکایت را به پیشِ بزرگِ راه و روش خود بردند.

برداشت: پاسخش این بود که چگونه می‌توان شکر این نعمت را به جا آورد، در حالی که بهتر از آنچه فکر می‌کنند وجود دارد؟

برداشت: تا کی می‌گویی که دشمن و حاسد، پژوهندهٔ نقص‌های منند؟

برداشت: گاه به کشتنم قیام کنند و گاه به بدخواهی‌ام انجمن سازند.

برداشت: اگر نیک سیرت باشی و مردم تو را بد پندارند از آن بهتر است که تو را نیک شمارند و خود بد باشی.

برداشت: اما برای من که دیگران به من نیک می‌نگرند و خودم در حال کمبود هستم، جایز است که فکر و احساساتی داشته باشم و به خودم رسیدگی کنم.

برداشت: من از دیدهٔ همسایگان همانا پنهانم و خدا نهان و آشکارِ مرا می‌داند.

برداشت: گوشهٔ عزلت گرفته و از مردم بریده‌ایم تا بیشْ عیبِ ما نگویند.

برداشت: در به روی خود از خلق بستن و در گوشه نشستن بیهوده است؛ [زیرا] دانندهٔ نهان، رازهای در پرده و کارهای برملای تو را می‌بیند.