حکایت شمارهٔ ۱۹

برداشت: کاروانی را در سرزمین یونان دستبرد زدند و کالاهای فراوان و بی‌نظیر آن را با خود بردند.

برداشت: تاجران به شدت گریه و زاری کردند و از خدا و پیامبر استمداد کردند، اما این درخواست‌ها اثری نداشت.

برداشت: وقتی دزد ظالم پیروز می‌شود، برایش اهمیتی ندارد که کاروان به خاطر این شکستش گریه می‌کند.

برداشت: لقمان حکیم در آن کاروان بود.

برداشت: یکی از مسافران گفت: آیا نمی‌توانی به این افراد نصیحتی کنی یا پیامی بدهی تا بخشی از مال ما را رها کنند؟ چون واقعا نادرست است که چنین نعمت‌هایی ضایع شوند.

برداشت: گفت: کاش می‌توانستم با آن‌ها دربارهٔ حکمت صحبت کنم.

برداشت: چون زنگار همهٔ آهن را تباه کرد دیگر با هیچ زداینده‌ای نمی‌توان زنگ از آهن سترد؛

برداشت: به تیره‌درون هم پند گفتن سود ندارد، همچنانکه میخ آهنین در دلِ سنگ فرو نتواند رفت.

برداشت: همانطور که می‌دانیم، تقصیر بر عهده‌ی ماست.

برداشت: در روزهای خوشی و تندرستی به دستیاری ضعیفان بپرداز، که دلجوییِ درماندگان بلاها و آزمون‌های سختِ روزگار را از تو دور می‌کند.

برداشت: چون گدای حاجتمند چیزی خواهد به وی بده و اگر ندهی ظالم از تو به جبر و ستم خواهد گرفت.