حکایت شمارهٔ ۱۸

برداشت: یک عابد را پادشاه خواست.

برداشت: به فکر افتاد که دارویی مصرف کند تا ضعیف‌تر شود، شاید این کار باعث شود اعتقاد دیگران به او بیشتر شود.

برداشت: گفته‌اند که او دارویی سمی مصرف کرده و جانش را از دست داده است.

برداشت: کسی که وی را از حقیقت مانند پسته مغزدار می‌پنداشتم، از ریا چون پیاز توبرتو بود.

برداشت: آنانکه دعویِ زهد دارند و بجای توجه به درگاهِ یزدان رویِ دل بسوی خلق می‌کنند به‌واقع پشت بر کعبه نماز می‌گزارند و در آیینِ‌ دانایان مشرکند. [چه بر آفریدگار جهان، آفریدگان را برگزیدند.]

برداشت: آنگاه که بنده به عبادتِ‌ حق بپردازد، سزد که جز خدا کس را موثر در وجود یا جهانِ هستی نشناسد و به هیچ دری جز درگاهِ وی رو نکند.