حکایت شمارهٔ ۱۳

برداشت: یک فرد پارسا را دیدم که در کنار دریا نشسته بود و زخمی به شکل پلنگ داشت که هیچ دارویی نتوانست آن را درمان کند.

برداشت: مدت زیادی بیمار بود و همیشه شکر خدا را می‌کرد. وقتی از او پرسیدند که دلیل شکرگزاری‌اش چیست، پاسخ داد که شکر این را می‌کند که در مصیبت و سختی قرار دارد، نه در گناه و معصیت.

برداشت: اگر معشوق مرا به سختی بکشد، زنهار، ای ملامتگر نگویی که مرا بیمِ جان است!

برداشت: زیرا من در دمِ شهادت به یار خود می‌گویم: از این غلامِ ناتوان چه گناهی پدید آمد که از وی بیازردی؟ بازگوی که من در اندیشهٔ آن باشم.