حکایت شمارهٔ ۱۰

برداشت: کسی از پیرِ گم‌گشته‌فرزند (یعقوب) پرسید که ای دانا دلِ روشن‌ضمیر؛

برداشت: تو که بویِ پیراهنِ یوسف را پیش از رسیدن به کنعان از مصر دریافتی، چرا از افکندنِ وی در چاهِ کنعان آگاه نشدی؟!

برداشت: یعقوب پاسخ داد: حالِ ما چون آذرخشی جهنده است که یک‌دم نمودار می‌شود و دمی دیگر پنهان می‌گردد؛

برداشت: یعنی گاه طایر جانِ ما بر گنبدِ برین آشیان می‌گیرد و هرچه در جهان است می‌نگریم، گاهی نیز پسِ پایِ خود را نمی‌بینیم.

برداشت: اگر عارف همیشه در حالت شهود و دیدارِ حق می‌ماند به ترکِ هر دو جهان می‌گفت و پایهٔ قدرش از هر دو عالم برتر می‌رفت.