حکایت شمارهٔ ۹

برداشت: یکی از افراد صالح و نیکوکار لبنان که در میان عرب‌ها شناخته شده بود و کرامات زیادی داشت، به دانشگاه دمشق رفت و در کنار برکه‌ای به نام کَلّاسه در حال وضو گرفتن بود. ناگهان پایش سر خورد و به داخل حوض افتاد، اما به سختی توانست از آنجا بیرون بیاید.

برداشت: بعد از اینکه نماز به پایان رسید، یکی از یاران پیامبر گفت: من یک سوال دارم؛ آیا اجازه دارم از شما بپرسم؟

برداشت: پرسید: آن چیست؟

برداشت: او گفت: به یاد دارم که شیخ بر روی دریای مغرب رفت و پاهایش خیس نشد، اما امروز چه اتفاقی افتاده که در این قامت، آب از هلاکت چیزی باقی نگذاشته است؟

برداشت: شیخ در فکر فرو رفت و پس از مدتی درنگ گفت: نشنیده‌ای که حضرت محمد گفت: «اوقاتی هست که من همراه خدای یکتا هستم و حتی فرشتهٔ ویژه و پیام‌آورِ فرستادهٔ حق هم به آن حال راه ندارند»، ولی نگفت: «همیشه». در چنین اوقاتی جبرئیل و میکائیل هم جایی نداشتند و پیامبر به آنها راه نمی‌داد، و با این حال در اوقات دیگری هم بود که پیامبر با همسران خود حفصه و زینب وقت می‌گذراند و خوش می‌گفت و می‌شنُود.

برداشت: دیدارِ نیکان میانِ آشکاری(تجلّی) و پوشیدگی (سرّ) است.

برداشت: پردگیان عالم بالا بی‌پرده روی می‌نمایند و دلِ عارف را می‌ربایند و گاه رخ می‌پوشند و وی را به جدایی دچار می‌دارند. (یعنی عارفان گاه گرفتار قبضند و گاه در حال بسط)

برداشت: رخ نشان می‌دهی و از ما دوری میکنی، بازارِ حسنِ خود را گرم و آتش اشتیاق را در دل ما افروخته می‌داری.

برداشت: کسی را که دوست دارم بی‌هیچ واسطه و دستاویز می‌بینم، پس حالی به من دست می‌دهد که راه خود را گم می‌کنم. (یعنی آن مشاهده و تجلی به استتار بدل می‌شود)