حکایت شمارهٔ ۸

برداشت: یکی از بزرگان را در محفلی می‌ستودند و درباره ویژگی‌های خوب و زیبای او زیاده‌روی می‌کردند.

برداشت: او سرش را بلند کرد و گفت: من همان کسی هستم که خودم می‌دانم.

برداشت: آنچه مرا آزردی بس است (بیش مرا میازار) ای کسی که خوبی‌های مرا یکایک می‌شماری. آشکارم این است که تو می‌بینی ولی از نهانم چیزی نمی‌دانی.

برداشت: پیکرم به دیدهٔ جهانیان خوش‌دیدار است ولی از پلیدی‌ِ نهان سرافکنده‌ام

برداشت: چنانکه طاووس را مردم به زیبایی و پر و بالِ نگارین می‌ستایند ولی او از زشتیِ پایِ خود شرمسار است.