حکایت شمارهٔ ۶

برداشت: زاهدی به میهمانی پادشاه دعوت شده بود. هنگامی که برای خوردن غذا نشسته بودند، نسبت به محبت و ارادتی که به پادشاه داشت، کمتر از میزان معمول خورد. اما وقتی که برای نماز برخاستند، بیشتر از آنچه که معمولش بود، نماز خواند تا دیگران فکر کنند او شخصیت خوبی دارد.

برداشت: ای تازیِ صحرانشین بی‌گمان تو به خانهٔ خدا راه نخواهی برد، چه این راهی که تو در پیش گرفته‌ای به ترکستان می‌رسد نه به کعبه.

برداشت: وقتی به جایگاه خود رسید، خواست تا سفره‌ای بگشاید و غذایی بخورد. فرزند باهوش او گفت: پدر! آیا تا به حال در مجلس سلطان غذایی تناول نکرده‌ای؟ پدر پاسخ داد: چیزی که برای من سودمند باشد در نظر ایشان نخوردم. فرزند ادامه داد: پس بهتر است نمازت را هم قضا کنی چون هیچ کاری که به سود تو باشد انجام نداده‌ای.

برداشت: ای که اندک خوبی و فضیلت خویشتن را آشکار کرده و زشتی و نقص بسیارت را در پرده نهفته‌ای؛

برداشت: نمی‌دانم ای فریفتهٔ نادان که در روز بیچارگی که پرده از معایبت فرو افتد با این نقرهٔ ناخالص (تقلبی) در بازار آن جهان چه می‌توانی بخری. (یعنی یقین دارم که تهیدست بر می‌گردی)