حکایت شمارهٔ ۲

برداشت: ای آمرزگار! ای بخشاینده! تو آگاهی که از بسیارنادانی که بر نفْسِ خود سخت ستم روا می‌دارد چه کاری ساخته است. (یعنی طاعتی از من بر نمی‌آید)

برداشت: از کوتاهی کردن در طاعت و چاکری پوزش می‌خواهم، چه به عبادت و فرمانبرداری خود قوی‌پشت نی‌ام.

برداشت: افراد گنهکار از گناه‌هایشان پشیمان می‌شوند و از آن‌ها توبه می‌کنند، در حالی که عارفان حتی از عبادت خود احساس نقص کرده و از آن نادم و پشیمان هستند.

برداشت: مؤمنان در انتظار پاداش اعمال نیک خود هستند و بازرگانان در پی قیمت کالاهای خود. اما من، به عنوان یک بنده، امیدی از آن نوع ندارم و به دنبال درخواست کمک آمده‌ام، نه برای تجارت و کسب درآمد.

برداشت: با ما همانطور رفتار کن که شایسته‌اش هستی.

برداشت: در کنار کعبه، شخصی را دیدم که با صدای دل‌نشینی درخواست می‌کرد و اشک می‌ریخت.

برداشت: نمی‌گویم که به خاطر بندگی‌ام مرا ببخش، فقط از خطای من بگذر و آن را نادیده بگیر.