اسکندرِ رومی را پرسیدند: «دیارِ مشرق و مغرب به چه گرفتی؟ که ملوک پیشین را خَزاین و عمر و مُلک و لشکر بیش از این بوده است ایشان را چنین فتحی میسّر نشده». گفتا: «به عَونِ خدای، عَزَّوَجَلَّ، هر مملکتی را که گرفتم رعیّتش نیآزردم و نامِ پادشاهان جز به نکویی نبردم».
دربارهٔ این سروده
این حکایت به رمز موفقیت اسکندر رومی در فتح سرزمین های بسیار می پردازد که رعایت حقوق مردم و به نیکویی بردن نام شاهان گذشته و پیشینیان است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
بزرگش نخوانند اهل خرد
که نامِ بزرگان به زشتی برد