حکایت شمارهٔ ۳۹

برداشت: وقتی هارون‌الرشید بر مصر تسلط یافت، گفت: برخلاف آن طاغی که به خاطر بزرگ‌منشی‌اش در مصر، خود را خدا می‌پنداشت، من این سرزمین را به هیچ‌کس جز کم‌ارزش‌ترین بندگان نخواهم بخشید.

برداشت: نام او خصیب بود و در جهل بسیار عمیق و نادان. سرزمین مصر را به او سپردند و گفته می‌شود که هوش و تدبیر او به حدی بود که گروهی از کشاورزان مصری نزد او شکایت کردند که پنبه کاشته بودند و باران نا بهنگام آمده و محصولشان خراب شده است. او در پاسخ گفت که باید پشم می‌کاشتید!

برداشت: اگر علم بر رِزْقِ آدمی می‌افزود، جاهل به علت نادانی از همگان تهیدست‌تر بود.

برداشت: خداوند به نادانان روزی می‌دهد به گونه‌ای که حتی افراد آگاه و دانا هم در برابر آن نمی‌توانند کاری کنند و از آن روزی بی‌نصیب می‌مانند.

برداشت: اقبالِ نیک و پیروزیِ آدمی به کارشناسی و بصیرت وی نیست و تنها به توفیق و دستیاری لطف خداوندی باز بسته است.

برداشت: در این دنیا، انسان‌های باهوش و محترم، به خاطر نابه‌سامانی‌ها و بی‌احترامی‌ها، مورد بی‌توجهی و کم‌ارزشی قرار گرفته‌اند.

برداشت: کیمیاگر در حالتی از غم و اندوه به سر می‌برد و در عین حال، شخصی نادان در ویرانه‌ای گنجی را یافته است.