حکایت شمارهٔ ۳۵

برداشت: من در کنار گروهی از افراد مهم و برجسته نشسته بودم.

برداشت: یک قایق در جستجوی ما غرق شد و دو برادر به درون یک گرداب افتادند.

برداشت: یکی از بزرگ‌ترها به ملاح گفت: «این دو نفر را بگیر، من به هر کدام پنجاه دینار می‌دهم.»

برداشت: ملّاح به درون آب افتاد و وقتی یک نفر را نجات داد، فرد دیگر غرق شد.

برداشت: گفتم: زمان زیادی از عمر او باقی نمانده بود، به همین خاطر در گرفتن او تعلل کرد و در آن موارد دیگر عجله کرد.

برداشت: ملاح با خنده گفت: آنچه تو گفتی درست است، و دیگر اینکه احساس من بیشتر تمایل به نجات این موضوع دارد چون زمانی که در بیابان مانده بودم و بر شتری سوار شده بودم، از دست آن فرد دیگری کتک خورده‌ام در کودکی.

برداشت: گفتم: یزدان راست و درست فرمود که: «هر کس نیکی کند نیکوکاری به سود اوست و آنکه بدی کند بدکاری به زیان وی.»

برداشت: از رنجاندن کسان بپرهیز، چه در راه آزارِ‌ دیگران مردم‌آزار خود نیز از خار جفا آسیب خواهد دید.

برداشت: حاجت مسکینان روا کن که تو را هم نیازهاست.