حکایت شمارهٔ ۳۴

برداشت: (هارون الرشید پنجمین خلیفه عباسی که در طوس درگذشته است) ؛ یکی از پسران هارون الرشید خمشگین به نزد پدر آمد و گفت : فرزندِ یکی از سرهنگ ها به من دشنام مادر داده است.

برداشت: هارون از صاحب منصبان و بزرگان دولت پرسید : مجازات چنین فردی باید چگونه باشد ؟

برداشت: نظرات متفاوت بود : یکی به کشتن او دیگری به بریدن زبان او و شخص دیگری به مصادره اموال و تبعید کردنش رای دادند.

برداشت: هارون گفت : ای پسر بزرگواری آن است که او را ببخشی و عفو کنی و اگر نمیتوانی او را ببخشی تو هم به او دشنام مادر بده اما نباید کینه جویی تو از حد بگذرد زیرا در این صورت ما ظالم می شویم و طرف مقابل خود را مظلوم و دارای حق شکایت می داند.

برداشت: در نزدِ انسان خردمند مرد( انسان عاقل و شایسته )  کسی نیست که با فیلی خشمگین ستیز و  جنگ کند ( زیرا این کار هم نابخردانه است هم خود ویرانگر)

برداشت: خشم آزمونی است که انسانِ خردمند و بااخلاق را از دیگران جدا می‌کند؛ مردِ حقیقی کسی است که تحتِ تأثیر خشم، کنترلِ گفتار و رفتار خود را از دست نمی‌دهد و از گفتنِ کلماتِ ناروا، توهین‌آمیز یا ناشایست پرهیز می‌کند.