حکایت شمارهٔ ۲۹

برداشت: یکی از وزرا به دیدن ذوالنّون مصری رفت و از او خواست که همت و اراده‌اش را در خدمت سلطان تقویت کند، زیرا او دائماً در تلاش برای خدمت به سلطان است و به خوبی او امید دارد و از عذابش می‌ترسد. ذوالنّون به شدت گریه کرد و گفت: اگر من خداوند را، با تمام وجودم، مانند تو که برای سلطان این‌گونه نگران و متعهدی، پرستش می‌کردم، از جمله‌ی بندگان صالح می‌شدم.

برداشت: اگر درویش به امید نعیمِ بهشت و ترس از دوزخ خدای را عبادت نمی‌کرد و طاعتش صرفاً برای رضای خدا بود، پایهٔ قدرتش از ملک هم برتر می‌رفت.

برداشت: و اگر وزیر از خداوند همانگونه که از شاه می‌ترسد، بیم داشت به مقام فرشتگان می‌رسید.