حکایتِ شمارهٔ ۲۷

برداشت: یکی در صنعت کشتی‌گیری بسیار ماهر بود و ۳۶۰ فنّ مختلف را یاد گرفته بود و هر روز به نوعی از آنها تمرین می‌کرد. اما در دلش به یکی از شاگردان جذبه‌ای داشت. او ۳۵۹ فن را یاد گرفت اما یک فن را به تأخیر انداخت. در کل، پسر در قدرت و مهارت تا حدی برتر بود که هیچ‌کس در زمان او نمی‌توانست با او رقابت کند. به حدی که به پادشاه آن دوره گفت: "استاد من از بزرگی و قدر و مقام برتر است، وگرنه من از نظر قدرت از او کمتر نیستم و در مهارت نیز هم‌ترازش هستم." این سخن برای پادشاه ناخوشایند بود و دستور داد که مسابقه‌ای بین آن دو برگزار کنند.

برداشت: مقامی بزرگ ترتیب داده شد و تمام ارکان و شخصیت‌های مهم دولت و قدرتمندان در آنجا حاضر شدند. پسر، همچون فیل مستی، وارد شد و ضربه‌اش به قدری قوی بود که اگر کوه آهنین بود، از جایش کنده می‌شد. استاد متوجه شد که این جوان از او قوی‌تر است و با بندی عجیب که او از پسر پنهان کرده بود، به مبارزه پرداخت. پسر نتوانست از آن بند دفاع کند و نهایتاً به هم افتادند. استاد با دو دست پسر را از زمین بالا برد و به زمین کوبید. صدای وحشت‌زده‌ای از جمعیت برخواست. پادشاه دستور داد که به استاد جایزه و نعمت داده شود، و به پسر توبیخ و سرزنش کرد که چرا با مربی خود مبارزه کرد و شکست خورد. پسر پاسخ داد: "ای پادشاه زمان، من به خاطر قدرت تو نتوانستم بر تو غالب شوم، بلکه فقط از مهارت در فنون کشتی‌ای که تمام عمر از من پنهان شده بود، مغلوب شدم و امروز به آن مسلط شدم."

برداشت: گفت: برای چنین روزی است که حکیمان گفته‌اند: به دوست آن‌قدر قدرت نده که بتواند دشمنی کند. آیا نشنیده‌ای کسی که از تربیت خود آزار دید، چه گفت؟

برداشت: یا عهد به سر بردن (وفاداری) و پیمان نگاهداشتن از آغاز در جهان موجود نبود، یا بود و کسی به روزگار ما به راه وفا نپویید.

برداشت: هیچکس تیراندازی از من نیاموخت جز آنکه عاقبت مرا آماجِ [تیر] ساخت.