حکایت شمارهٔ ۲۳

برداشت: یکی از خدمتکاران عمرو لیث فرار کرده بود. عده‌ای به دنبال او رفتند و او را بازگرداندند. وزیر با این خدمتکار مشکل داشت و دستور قتل او را صادر کرد تا دیگر خدمتکاران جرأت چنین کاری را پیدا نکنند. خدمتکار در برابر عمرو سرش را به زمین گذاشت و گفت:

برداشت: هر ستمی که به صلاح‌دید تو بر من رود سزاست و منِ بنده را اعتراضی نیست زیرا حکمْ ویژهٔ سروران و خداوندگاران است.

برداشت: من به خاطر نعمت‌هایی که از این خاندان دریافت کرده‌ام، نمی‌خواهم در روز قیامت به خاطر خون من مجازات شوی. اجازه بده وزیر را بکشم، سپس به عنوان انتقام او، دستور بده خون من را بریزید تا من به حق کشته شوم. پادشاه خندید و از وزیر پرسید: چه پیشنهادی داری؟ وزیر پاسخ داد: ای خداوند جهانیان! به خاطر خداوند این آدم شوخ‌طبع را از مشکلات رهایی ببخش تا مرا در دردسر نیندازد. این گناه از من است و حکمت‌های حکما معتبر است که گفته‌اند...

برداشت: چون با کلوخ‌افکنان به جدال و ستیزه برخیزی، از نادانی و غفلت سرت به سنگِ آنان خواهد شکست.

برداشت: وقتی که تیر را به سمت دشمن پرتاب کردی، بدان که تو خود به هدف او نزدیک شده‌ای.