حکایت شمارهٔ ۲۱

برداشت: حکایت می‌کنند که شخص مردم‌آزاری سنگی به سر مردی صالح و درویش‌مسلک زد. درویش که به‌خاطر جایگاه آن فرد، نتوانست انتقام بگیرد، سنگ را نزد خود نگاه داشت. تا اینکه روزی فرمانروا خشمگین شد و آن شخص را به چاه انداخت. درویش پیش چاه آمد و سنگ را به سر او کوبید. لشکری از درویش پرسید: «تو کیستی و چرا این سنگ را به من زدی؟» درویش پاسخ داد: «من فلان هستم و این همان سنگی‌است که در فلان تاریخ به سر من زدی.» لشکری پرسید: «در این مدت کجا بودی که حالا آمدی و تلافی کردی؟» درویش گفت: «از جاه و مقامت می‌ترسیدم، حالا که در چاه دیدمت، فرصت را برای انتقام غنیمت شمردم.»

برداشت: زمانی که دیدی بخت و اقبال با نااهل و فرومایه‌ای یار شده، تسلیم شو که خردمندان هم همین کار را کرده‌اند.

برداشت: اگر ناخن درنده و تیز نداری (درواقع منظور هرگونه اسباب و وسیله و توانی برای مقابله‌ست) بهتر است که با درندگان و حیوانات وحشی کمتر ستیز و جنگ کنی.

برداشت: هرکسی که با افرادی که بازوی پولادین (فولادی) دارند پنجه در پنجه شد و ستیز کرد، فقط ساعد ناتوان و کم‌زور خود را رنجانده و به آن آسیب زده.

برداشت: صبر کن تا روزگار دستش را ببندد (به خواری بیندازد) و آنگاه مطابق خواست خودت و دوستانت (در نسخه‌هایی دشمنان هم ذکر شده)، مغزش را از کاسه در بیاور.