حکایت شمارهٔ ۲۰

برداشت: شنیدم که شخص از خدا بی‌خبری برای پر کردن خزانهٔ سلطان، خانهٔ یک مردم را خراب کرده بود. در حالی که بی‌خبر از گفتهٔ حکیمان است که می‌گویند: «هر کسی که خداوند -که عزیز و بزرگوار است- را آزرده کند تا دل مردم را به دست آورد، خداوند متعال همان مردم را بر او مسلط می‌کند تا دمار از روزگارش برآورند.»

برداشت: آنچه که از آهِ دلِ سوختهٔ دردمندان برمی‌آید، آتش سوزان با اسفند (اسپند) نمی‌کند.

برداشت: می‌گویند گزیده و رأس حیوانات، شیر است و از طرفی، خوارترینِ جانوران خر. اما با هم‌نظری همه، خر باربر بهتر از شیری‌ست که مردم را می‌درد.

برداشت: خرِ بیچاره هرچند که نادان است، اما به خاطر اینکه بار می‌برد و مفید است، مورد احترام است.

برداشت: گاوان و خرانی که بار حمل می‌کنند، بهتر از انسان‌هایی هستند که دیگران را می‌آزارند.

برداشت: ما دوباره به داستان وزیر نادان برگشتیم. اخلاق زشت او به واسطهٔ نشانه‌هایی برای پادشاه آشکار شد؛ بنابراین او را مورد شکنجه قرار داد و به انواع عذاب‌ها کشتش.

برداشت: تا دلِ‌ بندگان را بدست نیاوری، خشنودی پادشاه را به دست نمی‌آوری.

برداشت: آیا می‌خواهی خداوند گناهان تو را ببخشد؟ پس با خلقِ خدا نیکی کن.

برداشت: گفته‌اند که یکی از افراد ستم‌دیده از کنار او گذشت و به وضعیت بد او نگاه کرد و گفت:

برداشت: اینطور نیست که هرکسی به علت جاه و مقام و منصبی که دارد، بسیاری از اموال مردمان را، به ناحق، بخورد.

برداشت: می‌توان استخوان درشت را از گلو پایین داد ولی وقتی که به ناف برسد، شکم را پاره می‌کند.

برداشت: ستم‌کاران در این دنیا باقی نمی‌مانند ولی لعنتی که بر آن‌ها می‌شمارند تا ابد باقی خواهد بود (تا ابد آنان را لعنت خواهند کرد).