حکایت شمارهٔ ۱۸

برداشت: شاهزاده‌ای از پدرش ثروت زیادی به ارث برد. او با دلی بزرگ به بخشش پرداخت و از ثروتش بدون هیچ دریغی به سربازان و مردمش بخشید.

برداشت: بینی از صندوقچهٔ عود لذت نمی‌یابد مگر آنکه پاره‌ای از عود را بر آتش بگذاری تا چون عنبر بوی خوش دهد،

برداشت: اگر تو دنبال بزرگی هستی، دست بخشش بگشا زیرا تا زمانی که دانه را بر زمین نیفشانی، نمی‌روید.

برداشت: یکی از مشاوران بی‌تدبیر شروع به نصیحت کردن او کرد و گفت: «پادشاهان گذشته این ثروت را با تلاش به دست آورده‌اند و برای هدف خاصی حفظ کرده‌اند. بهتر است که از این کار دست برداری، زیرا مشکلات و خطراتی در راه است و نباید در زمان نیاز درمانده شوی»

برداشت: اگر گنجی بر همگان تقسیم کنی به هر یک فقط یک برنج می‌رسد.

برداشت: چرا از هر نفر یک جو (مقداری کم) نقره نمی‌گیری؟ تا هروقت برای تو جمع شود و گنجی گردد.

برداشت: شاه از این سخن خشمگین شد و را تنبیه کرد و گفت: «خداوند مرا شاه این مملکت کرده تا بخورم و به دیگران ببخشم نه اینکه جمع کنم.»

برداشت: قارون هلاک و نابود شد درحالی که چهل خانه پر از گنج داشت؛ اما انوشیروان زنده است زیرا از خود نام نیکو به یادگار گذاشت.