حکایت شمارهٔ ۱۱

برداشت: درویشی که دعایش مستجاب می‌شود در بغداد پیدا شد و به آنجا رسید. به حجاج یوسف (حجاج پسر یوسف، از والیان زمان خود که به بیدادگری معروف بود و حتی خانهٔ خدا را هم با منجنیق ویران کرده است) از او خبر دادند، او را به سمت خود فراخواند و به او گفت: «دعای خیری برای من کن.» درویش در پاسخ گفت: «خدایا! جان او را بگیر.» حجاج گفت: « محض رضای خدا! این چه دعای خیری است؟!» درویش پاسخ داد: «این اتفاقاً دعای خیری برای توست  و همهٔ مسلمانان.»

برداشت: ای شخصِ بالادستی که زیر دستان خود را آزار می‌دهی، فکر می‌کنی این وضعیت تا کی ادامه خواهد داشت؟

برداشت: پادشاهی و نگاهبانی گیتی به‌کار تو نمی‌آید و مردنت بهتر است. چونکه مردم‌آزاری (یا اگر یای انتهای آزاری را در معنای فعلِ هستن فرض کنیم، مردنت بهتر است تا اینکه به مردم آزار برسانی).