حکایت شمارهٔ ۳

برداشت: این حکایت را شنیدم که شاهزاده‌ای قد کوتاه و کوچک (و احتمالا کمی زشت) بود، در حالی که برادرانش قد بلند و زیبا بودند. یک‌بار پدرش به طور ناخوشایند و با تحقیر با او رفتار و به او نگاه می‌کرد. اما این پسر با زیرکی و درک خود، احترام گذاشت و به پدرش گفت: «ای پدر، فرد کوتاه‌قدِ باخرد بهتر است از فردِ قدبلندِ نادان. اینطور نیست که هرکسی که قامت بلندتری دارد، قیمت و ارزش بالاتری هم داشته باشد.»

برداشت: گوسفند (با حجم کوچکش) پاکیزه است (و بعد از سر بریدن قابل استفاده) و فیل (با حجم عظیمش) مُردار (غیرقابل استفاده و کریه) است.

برداشت: کوچکترینِ کوه‌ها بر روی زمین کوهِ «طور» است با آنکه نزد خداوند از نظر ارزش و مرتبه از هر کوهی بزرگتر و والاتر است.

برداشت: این حکایت را شنیده‌ای که فرد لاغر و باهوشی به فرد چاق و نادانی گفت:

برداشت: اسبِ تازی حتی اگر ضعیف باشد، باز هم از یک طویله خر (به عنوان واحد شمارش و حجم زیادی از خرها) بهتر است.

برداشت: پدر خندید و ارکان دولت هم تأیید کردند و برادران به شدت ناراحت شدند.

برداشت: تا زمانی که انسان حرف نزده باشد، خوب و بدی‌اش مشخص و آشکار نیست.

برداشت: فکر نکن هر پوست پلنگی (پیسه یعنی دو رنگِ آمیخته از سیاه و سفید) بستری است که بر زمین پهن کرده‌اند، بلکه شاید پلنگی خفته باشد.

برداشت: شنیدم که پادشاه در همان نزدیکی با دشمنی سرسخت مواجه شد و وقتی که هر دو لشکر به هم رسیدند، اولین کسی که به میدان جنگ آمد، این پسر بود. او گفت:

برداشت: من آن کسی نیستم که در روزِ جنگ پشت من را ببینی و درحال فرار باشم. من آنم که  از پهنهٔ کارزار نمی‌گریزم، یا پیروز می‌آیم یا چنان با دشمن نبرد می‌کنم که کشته شوم و «سر مرا در میان خاک و خون مشاهده کنی»

برداشت: کسی که به میدان جنگ می‌رود، با جان و خون خود بازی می‌کند و زندگی‌اش را در خطر می‌گذارد. اما کسی که فرار کند، با جان یک لشکر بازی می‌کند.

برداشت: او این‌ها را گفت و به سوی سپاه دشمن حمله کرد و تعدادی از مردان کارآزموده را به زمین انداخت و کشت. سپس وقتی به نزد پدرش رسید، زمین را بوسید و گفت:

برداشت: ای کسی که من در نظرت حقیر و ناچیز بودم، این‌ها برای این بود که بلندقامتی و درشت‌هیکلیِ صرفا را هنر ندانی

برداشت: روز میدان و جنگ و مسابقه اسب لاغر و چابک به درد می‌خورد، نه گاوی که تنها برای پروار شدن پرورش یافته باشد.

برداشت: گفته‌اند که سربازان دشمن بسیار بودند و این افراد کم‌تعداد بودند. برخی از آن‌ها تصمیم به فرار گرفتند. پسر جوان فریاد زد و گفت: «ای مردان، یا تلاش کنید و بجنگید یا لباس مردانگی را رها کنید و لباس زنانه بپوشید!» (منظور این است که اگر نجنگید شجاعت و مردانگی ندارید). این سخن بی‌باکی سواران را بیشتر کرد و به‌یکباره حمله کردند. شنیدم که در همان روز بر دشمن پیروز شدند و پادشاه سر و چشمان پسرش را بوسید و او را در کنار خود گرفت و هر روز به او بیشتر توجه کرد تا حدی که او را جانشین خود معرفی کرد.

برداشت: برادران حسودی کردند و زهر در غذای او ریختند. خواهر از بالاخانه این اتفاق را مشاهده کرد و دریچه را با صدای بلند بست. پسر متوجه حسد و دشمنی برادرانش شد و از خوردن غذا دست کشید و گفت: «غیرممکن است که افراد باهنر و والا بمیرند و افراد بی‌هنر و پست جای آن‌ها را بگیرند.»

برداشت: اگر پرندهٔ هما از دنیا برود و بمیرد، باز کسی به زیر سایه جغد نمی‌آید.

برداشت: پدر را از وضع پیش آمده آگاه کردند. او برادرانش را فراخواند و به آن‌ها گوشمالی داد. سپس برای هر یک از آن‌ها از زمین‌های مملکت، قسمتی را مشخص کرد و بخشید تا به این صورت فتنه و آشوب پایان پیدا کرد. زیرا که ده درویش می‌توانند بر روی یک گلیم کوچک کنار هم بخوابند، اما دو پادشاه نمی‌توانند در یک اقلیم و سرزمین کنار هم باشند.

برداشت: اگر مردِ خدا نیمی از نان خود را بخورد، نیمهٔ دیگر را به درویشان و نیازمندان می‌بخشد.

برداشت: پادشاهی اگر فرمانروایی سرزمین و اقلیمی را به دست بگیرد، هنوز در فکر اقلیم دیگری خواهد بود.