شمارهٔ ۷۹

این شعر به این معناست که گاهی در مشکلات و بلاها، انسان به خدا توکل می‌کند و او را می‌خواند. اما زمانی که خداوند به او عافیت و آسایش می‌بخشد، ممکن است از بندگی و اطاعت سرپیچی کند.