شمارهٔ ۶۸

در بیت اول  شاعر نصیحت میکنه که به اندازه ای حرف بزن و ادعا کن که واقعا هستی و بتونی به اندازه حرف و ادعایی که داری عمل کنی و واقعا همونی که گفتی باشی و در بیت دوم اشاره به گندم نمادی از ارزشمندی هست چون گندم هم سخت تر پرورش داده میشه هم با ارزش تر از جو هست و منظور این هست که وقتی برای چیز کم ارزش تلاش کردی نمیتونی چیز با ارزشی رو بدست بیاری