شمارهٔ ۶۲

این بیت شعری به زیبایی و نیک‌سیرتی شخصیت انسانی اشاره دارد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر انسان از نظر باطنی نیکوکار و درست‌کار باشد، مهم نیست که در ظاهر چه وضعیتی دارد؛ حتی اگر کفش‌هایش پاره باشد یا لباس‌هایش کهنه باشد. در نهایت، انسانیت و خوبی درون افراد از ظاهرشان ارزشمندتر است.