شمارهٔ ۵۴

این ابیات به این معناست که هر کسی که به خداوند پناه می‌برد و او را قبول می‌کند، هیچ چیز دیگری نمی‌تواند او را از توجه به خداوند بازدارد. در واقع، ارتباط با خداوند باید اولویت اول انسان باشد و او را از نگرانی‌ها و مشغله‌های دنیوی دور کند.