شمارهٔ ۴۶

این شعر به این مضمون اشاره دارد که کسی که یار خود را دارد، نیازی به یار بیگانه ندارد. همچنین به کسانی که به دیگران کمک می‌کنند و روابط خود را فراموش می‌کنند، هشدار می‌دهد که باید ابتدا به دیوار و روابط خود اهمیت بدهند.