شمارهٔ ۴۱

این بیت اشاره به حالتی دارد که فرد مست و خواب‌آلود، از سختی‌ها و مشکلات شب بی‌خبر است و نمی‌داند چگونه شب را به روز تبدیل کرده و با دردها و رنج‌ها روبه‌رو می‌شود. به عبارتی، او غرق در مستی و خواب است و از واقعیت پیرامون خود آگاه نیست.