شمارهٔ ۴۰

این بیت به این معناست که هیچ کسی که به مقام و بزرگی رسیده باشد، نمی‌تواند همیشه در آن مقام باقی بماند. زیرا مردم ممکن است او را کوچک و خوار ببینند. در واقع، ناپایداری قدرت و احترام در میان مردم اشاره شده است.