شمارهٔ ۲۴

این شعر به این معناست که خداوند انسان‌ها را به وجود نیاورده است که تنها به خواسته‌های خودشان بپردازند. بلکه باید به شکرانه نعمت‌ها و برکات الهی، درهای لطف و کمک را به روی دیگران باز نگه دارند.