شمارهٔ ۱۴

این بیت به این معناست که نباید به اعتماد به دنیا دل خوش کرد، زیرا بدون عدم و نبود، هیچ چیزی در وجود نمی‌آید. به عبارتی، وجود هر چیزی وابسته به عدم و نقصان است و هیچ چیز دائمی نیست.