شمارهٔ ۶

این شعر به این موضوع اشاره دارد که گوینده نگران نیست چرا که نصیحت و توصیه‌اش مورد قبول واقع نمی‌شود. همچنین بیان می‌کند که اگر نامه‌اش رد شود، این به این معنا نیست که تقصیر اوست یا او مقصر است. به عبارت دیگر، او به عدم پذیرش نصیحتش اهمیت نمی‌دهد و خود را مسئول نمی‌داند.